Claudio Monteverdi
aperte stan le porte de deuren staan open
a Neron, ed Otton fuori è rimaso; voor Nerone, en Ottone blijft buiten staan;
siede egli a mensa a satollar sue brame, hij zit aan tafel om zijn lusten te stillen,
in amaro digiun mor'io di fame. terwijl ik in bitter vasten sterf van de honger.
Chi nasce sfortunato Wie ongelukkig geboren wordt,
di sé stesso si dolga, e non d'altrui; moet over zichzelf klagen, niet over anderen;
del tuo penoso stato Van jouw pijnlijke toestand
aspra cagion, Otton, non son, né fui; ben ik, Ottone, niet de bittere oorzaak, en ik was het nooit;
il destin getta i dadi e i punti attende: het lot werpt de dobbelstenen en wacht de worp af:
l'evento, o buono o reo, da lui dipende. de afloop, goed of slecht, hangt van het lot af.
La messe sospirata, De oogst waar mijn hoop
dalle speranze mie, da' miei desiri, en mijn verlangen naar uitzagen,
in altra mano è andata, is in andermans handen gekomen,
e non consente Amor, che più v'aspiri; en Amor staat niet toe dat ik er nog naar streef;
Neron felice i dolci pomi tocca, de gelukkige Nerone plukt de zoete vruchten,
e solo il pianto a me bagna la bocca. en mij maken alleen de tranen de mond nat.
A te le calve tempie, Jou gaf Fortuna de kale slapen,
ad altri il crine la Fortuna diede; anderen de haarlok;
s'altri i desiri adempie als een ander zijn verlangens vervult,
ebbe di te più fortunato piede. dan zette hij een gelukkiger stap dan jij.
La disventura tua non è mia colpa, Jouw ongeluk is niet mijn schuld,
te solo dunque e 'l tuo destino incolpa. geef dus alleen jezelf en je lot de schuld.
Sperai che quel macigno, Ik hoopte dat de rots
bella Poppea, che ti circonda il core, die, mooie Poppea, om je hart ligt,
fosse d'amor benigno door milde liefde
intenerito a pro del mio dolore, week zou worden, mijn verdriet ten goede;
or del tuo bianco sen la selce dura nu is de harde kiezel van je witte borst
di mie morte speranze è sepoltura. het graf van mijn gestorven hoop.
Deh, non più rinfacciarmi, Ach, verwijt me niets meer,
porta, deh porta il martellino in pace, draag, toe, draag je hartzeer in vrede,
cessa di più tentarmi, houd op me nog langer te verleiden,
al cenno imperial Poppea soggiace; Poppea buigt voor de wil van de keizer;
ammorza il foco omai, tempra li sdegni; doof nu het vuur, bedwing je woede;
io lascio te per arrivar ai regni. ik verlaat jou om de troon te bereiken.
E così l'ambizione En zo voert de eerzucht
sovra ogni vizio tien la monarchia. over elke ondeugd de heerschappij.
Così, così la mia ragione Zo, zo beschuldigt mijn verstand
incolpa i tuoi capricci di pazzia. jouw grillen van waanzin.
È questo del mio amor il guiderdone? Is dit het loon voor mijn liefde?
Modestia, olà... Fatsoen, hola...
È questo del mio amor il guiderdone? Is dit het loon voor mijn liefde?
Olà, non più... Hola, niet meer...
È questo del mio amor il guiderdone? Is dit het loon voor mijn liefde?
Non più, son di Nerone. Niet meer, ik ben van Nerone.
Ahi, ahi, chi si fida in un bel volto, Ach, ach, wie op een mooi gezicht vertrouwt,
fabbrica in aria, e sopra il vacuo fonda, bouwt in de lucht en legt fundamenten op het niets,
tenta palpare il vento, probeert de wind te grijpen,
ed immobili afferma il fumo, e l'onda. en beweert dat rook en golven stilstaan.
Infelice ragazzo! Arme jongen!
Mi move a compassion il miserello; de stakker wekt mijn medelijden;
Poppea non ha cervello Poppea heeft geen verstand
a non gl'aver pietà, als ze geen medelijden met hem heeft;
quand'ero in altra età toen ik jonger was,
non volevo gl'amanti wilde ik mijn minnaars
in lacrime distrutti, niet in tranen zien vergaan:
per compassion gli contentavo tutti. uit medelijden gaf ik ze allemaal hun zin.