Hector Berlioz
Je vais mourir... Ik ga sterven...
Dans ma douleur immense submergée verzonken in mijn onmetelijke verdriet
Et mourir non vengée!... en sterven zonder gewroken te zijn!...
Mourons pourtant! oui, puisse-t-il frémir Laat me toch sterven! ja, moge hij huiveren
A la lueur lointaine de la flamme de mon bûcher! bij de verre gloed van de vlam van mijn brandstapel!
S’il reste dans son âme quelque chose d’humain, Als er nog iets menselijks in zijn ziel rest,
Peut-être il pleurera sur mon affreux destin. zal hij misschien wenen om mijn gruwelijke lot.
Lui, me pleurer!... Hij, om mij wenen!...
Énée!... Énée!... Énée!... Énée!...
Oh! mon âme te suit, Oh! mijn ziel volgt je,
A son amour enchaînée, geketend aan haar liefde,
Esclave, elle l’emporte en l’éternelle nuit... draagt zij die als slavin mee de eeuwige nacht in...
Vénus! rends-moi ton fils!... Inutile prière Venus! geef mij je zoon terug!... IJdel gebed
D’un cœur qui se déchire!... A la mort tout entière van een hart dat breekt!... Geheel aan de dood overgegeven,
Didon n’attend plus rien que de la mort. verwacht Didon niets meer dan de dood.
Ma tendre sœur qui me suivis errante, mijn lieve zuster die mij volgde in mijn omzwerving,
Adieu, mon peuple, adieu; adieu, rivage vénéré, vaarwel, mijn volk, vaarwel; vaarwel, geliefde kust,
Toi qui jadis m’accueillis suppliante; jij die mij ooit als smekeling ontving;
Adieu, beau ciel d’Afrique, astres que j’admirai vaarwel, mooie hemel van Afrika, sterren die ik bewonderde
Aux nuits d’ivresse et d’extase infinie; in nachten van roes en eindeloze extase;
Je ne vous verrai plus, ma carrière est finie!... ik zal jullie niet meer zien, mijn levensloop is voorbij!...