Hector Berlioz
Inutiles regrets!... je dois quitter Carthage! Vruchteloze spijt!... ik moet Carthago verlaten!
Didon le sait... son effroi, sa stupeur, Didon weet het... haar ontzetting, haar verbijstering,
En l’apprenant, ont brisé mon courage... toen ze het hoorde, hebben mijn moed gebroken...
Mais je le dois... il le faut! Maar ik moet... het moet zo zijn!
Non, je ne puis oublier la pâleur Nee, ik kan de bleekheid niet vergeten
Frappant de mort son beau visage, die haar mooie gezicht doodsbleek maakte,
Son silence obstiné, ses yeux haar koppige zwijgen, haar ogen
Fixes et pleins d’un feu sombre... strak en vol van een donker vuur...
En vain ai-je parlé des prodiges sans nombre Vergeefs sprak ik van de talloze voortekenen
Me rappelant l’ordre des dieux, die mij het bevel van de goden in herinnering brachten,
Invoqué la grandeur de ma sainte entreprise, riep ik de grootsheid van mijn heilige missie op,
L’avenir de mon fils et le sort des Troyens, de toekomst van mijn zoon en het lot van de Trojanen,
La triomphale mort par les destins promise, de zegevierende dood die het noodlot heeft beloofd,
Pour couronner ma gloire aux champs ausoniens; om mijn glorie te bekronen op de Ausonische velden;
Rien n’a pu la toucher; sans vaincre son silence Niets kon haar raken; zonder haar zwijgen te breken
J’ai fui de son regard la terrible éloquence. ontvluchtte ik de verschrikkelijke welsprekendheid van haar blik.
Comment subir l’aspect affreux hoe zal ik de gruwelijke aanblik verdragen
De cette douleur indignée?... van dat verdriet vol verontwaardiging?...
Lutter contre moi-même et contre toi, Didon! Te strijden tegen mezelf en tegen jou, Didon!
En déchirant ton cœur implorer mon pardon! om je vergeving te smeken terwijl ik je hart breek!
En serai-je capable?... En un dernier naufrage, Zal ik daartoe in staat zijn?... In een laatste schipbreuk,
Ah! puissé-je périr, si je quittais Carthage Ach! mocht ik vergaan, als ik Carthago zou verlaten
Sans te revoir pourtant!... zonder je nog eenmaal te zien!...
Sans la voir? lâcheté! Zonder haar te zien? Lafheid!
Mépris des droits sacrés de l’hospitalité! Minachting voor de heilige wetten van de gastvrijheid!
Non, non reine adorée, Nee, nee, aanbeden koningin,
Âme sublime et par moi déchirée, verheven ziel, door mij verscheurd,
Bienfaitrice des miens! Non, je veux te revoir, weldoenster van de mijnen! Nee, ik wil je weerzien,
Une dernière fois presser tes mains tremblantes, nog een laatste keer je trillende handen omklemmen,
Arroser tes genoux de mes larmes brûlantes, je knieën met mijn brandende tranen besproeien,
Dussé-je être brisé par un tel désespoir. ook al zou ik door zulke wanhoop gebroken worden.