Georges Bizet
L'orage s'est calmé. — Déjà les vents se taisent, De storm is geluwd. Reeds vallen de winden stil,
Comme eux les colères s'apaisent ! en zoals zij bedaart ook de toorn!
Moi seul j'appelle en vain le calme et le sommeil. Ik alleen roep tevergeefs om rust en slaap.
La fièvre me dévore et mon âme oppressée De koorts verteert mij, en mijn beklemde ziel
N'a plus qu'une pensée : heeft nog maar één gedachte:
Nadir doit expirer au lever du soleil ! Nadir moet sterven bij zonsopgang!
O Nadir, hélas Par quelle aveugle et folle rage O Nadir, helaas, door welke blinde en dwaze razernij
Mon cœur était-il déchiré ! werd mijn hart verscheurd!
Non ! non ! c'est impossible ! Nee! Nee! Het kan niet waar zijn!
J'ai fait un songe horrible ! Ik heb een vreselijke droom gehad!
Non! tu n'as pu trahir ta foi! Nee! Je kon je trouw niet verraden!
Et le coupable, hélas! c'est moi! En de schuldige, helaas, dat ben ik!
O remords! o regrets! O wroeging! O spijt!
Ah! qu'ai-je fait? Ach! Wat heb ik gedaan?
O Nadir tendre!… ami de mon jeune âge! O tedere Nadir!... vriend van mijn jonge jaren!
O Léïla, radieuse beauté! O Léïla, stralende schoonheid!
Pardonnez à l'aveugle rage, vergeef de blinde razernij,
De grâce pardonnez Aux transports d'un cœur irrité! Vergeef alstublieft de uitbarstingen van een vertoornd hart!
Malgré moi, le remords m'oppresse! Tegen mijn wil bedrukt de wroeging mij!
Nadir, Léïla, hélas J'ai honte de ma cruauté! Nadir, Léïla, helaas, ik schaam me voor mijn wreedheid!
Ah! pardonnez aux transports d'un cœur irrité! Ach! Vergeef de uitbarstingen van een vertoornd hart!