Claude Debussy
Ces airs joyeux, ces chants de fête, Deze vrolijke melodieën, deze feestliederen,
Que le vent du matin m'apporte par instants, Die de ochtendwind mij af en toe aanvoert,
Serrent mon cœur, troublent ma tête.... Benauwen mijn hart, verwarren mijn hoofd...
Ils sont heureux!... Zij zijn gelukkig!...
Ici, sous les rameux flottants, Hier, onder de wuivende takken,
Je les suivais dans leur gaieté si tendre: Ik volgde hen in hun vrolijkheid, zo teder:
Ils échangeaient des mots pleins de douceur... Zij wisselden woorden vol zachtheid uit...
C'était mon frère!.... Et puis ma sœur!... Het was mijn broer!.... En dan mijn zus!...
Je retenais mon souffle a fin de les entendre... Ik hield mijn adem in om hen te horen...
Ils sont heureux!... Zij zijn gelukkig!...
Où cette sereine nature Waar deze kalme natuur
Fortifiait mon corps lassé; Mijn vermoeide lichaam versterkte;
Où près d'une mère, ravie Waar, bij een moeder, verrukt
De presser mon front sur son cœur, Mijn voorhoofd tegen haar hart te drukken,
Je ne connaissais de la vie Ik kende van het leven
Que l'innocence et le bonheur! Slechts onschuld en geluk!
Ah! par quelle amère folie Ach! Door welke bittere waanzin
Mon âme, surprise, assaillie, Mijn ziel, opgeschrikt, belaagd,
M'attelle donc contraint à fuir ces lieux?.. Dreef mij dan, gedwongen, deze plaatsen te ontvluchten?..
Durant la nuit entière, De hele nacht door,
Sur le roc ou dans la poussière, Over de rots of door het stof,
J'ai franchi lentement les sentiers périlleux... Ik heb langzaam de gevaarlijke paden overwonnen...
O temps à jamais effacé O tijd, voorgoed uitgewist,
Où comme eux j'avais l'âme pure, Waar ik, net als zij, een zuivere ziel had,
Où près d'une mère, ravie Waar, bij een moeder, verrukt
De presser mon front sur son cœur, Mijn voorhoofd tegen haar hart te drukken,
Je ne connaissais de la vie Ik kende van het leven
Que l'innocence et le bonheur! Slechts onschuld en geluk!
Je te revois, charmant asile, Ik zie je terug, bekoorlijke toevlucht,
Où pour moi tout est souvenir! Waar voor mij alles herinnering is!
Voici le banc de terre et la rive tranquille, Hier is de aarden bank en de stille oever,
Où ma mère avec moi, jadis aimait venir. Waar mijn moeder met mij vroeger graag kwam.
Mais je m'assieds sans force et sans courage, Maar ik ga zitten, zonder kracht en zonder moed,
Les pieds sanglants: des pleurs inondent mon visage. Met bloedende voeten: tranen overspoelen mijn gezicht.
Ici je vais mourir en revoyant le port, Hier ga ik sterven, terwijl ik de haven terugzie,
Et je n'entrerai pas dans cet humble village... En ik zal dit nederige dorp niet binnengaan...
Seigneur! Seigneur! J'ai mérité mon sort. Heer! Heer! Ik heb mijn lot verdiend.