Pietro Mascagni
senza la mamma quei poverini zonder moeder, die arme stakkers
facean pietà. waren een treurig gezicht.
Era uno strazio! Quando amoroso, Het was een kwelling! Toen er liefdevol,
per essi stringersi, un cor sentì, een hart de aandrang voelde hen te omarmen,
fu il nostro amico quel generoso was het onze vriend, die edelmoedige man,
che li nutrì. die hen voedde.
La vuoi finir? Wil je ermee ophouden?
Oh, canta, seguita, lascialo dir! O, zing door, ga verder, laat hem spreken!
Preso dal turbine d'una bufera Gegrepen in de wervelwind van een storm
persi il cammin; verloor ik mijn weg;
ansante, gelido, sfinito, a sera hijgend, ijskoud, uitgeput, tegen de avond
caddi supino. viel ik plat op mijn rug.
Scendea la morte! Quando, pietoso, De dood daalde neer! Toen er barmhartig,
un braccio valido mi sollevò; een sterke arm mij oprichtte;
fu il nostro amico quel generoso was het onze vriend, die edelmoedige man,
che mi salvò! die mij redde!