Charles Gounod
Me voilà seule enfin! Hier ben ik dan eindelijk alleen!
De quelle ardente flamme Met welke vurige vlam
Brillaient les yeux de ce fier étranger! schitterden de ogen van die fiere vreemdeling!
Son orgueil, son courage en face du danger Zijn trots, zijn moed tegenover het gevaar
Ont attendri mon âme! hebben mijn ziel vertederd!
Pour être reine, hélas! Cesse-t-on d'être femme? Om koningin te zijn, helaas! houdt men op vrouw te zijn?
Il semblait porter en lui-même leek hij in zichzelf te dragen
Sa grandeur et sa royauté! zijn grootsheid en zijn koningschap!
Funeste serment qui me lie!.. Noodlottige eed die mij bindt!..
Résigne-toi, mon cœur, oublie, Berust, mijn hart, vergeet,
L'oublier!.. lui que j'ai pu voir Hem vergeten!.. hem die ik heb mogen zien
De son bras dominant l'espace met zijn arm de ruimte beheersend
Du Roi braver le vain pouvoir de ijdele macht van de Koning trotseren
Et l'effrayer par son audace!.. en hem met zijn vermetelheid doen schrikken!..
L'oublier quand hier encor, Hem vergeten, terwijl nog gisteren,
Au caprice de son génie, naar de gril van zijn genie,
Ses mains dans le porphyre et l'or, zijn handen in het porfier en het goud,
Créaient la forme et l'harmonie!.. vorm en harmonie schiepen!..
Aux lueurs d'un ciel embrasé Bij het schijnsel van een laaiende hemel
Je l'admirais, domptant la flamme; bewonderde ik hem, de vlam temmend;
À mes pieds je l'ai vu brisé Aan mijn voeten zag ik hem gebroken
Et l'amour envahit mon âme. en de liefde overweldigt mijn ziel.