Jacques Offenbach
Je vais devant moi, j'extermine marcheer ik recht vooruit, ik roei uit
Les bataillons ! hele bataljons!
Le plus fier ennemi se cache, De trotste vijand verbergt zich,
Tremblant, penaud, bevend, beschaamd,
Quand il aperçoit le panache wanneer hij de pluim ontwaart
Que j'ai là-haut ! die ik daarboven draag!
Pif paf pouf, tara papapoum ! Pif paf pouf, tara papapoem!
Je suis le général Boum ! Boum ! Ik ben generaal Boum! Boum!
Dans nos salons, après la guerre, In onze salons, na de oorlog,
Je reparais ; verschijn ik weer;
Et la plus belle, pour me plaire, en de mooiste dame, om mij te behagen,
Se met en frais ; doet alle moeite;
Elle caresse ma moustache, ze streelt mijn snor,
En souriant… met een glimlach...
En ce moment-là, mon panache op zo'n moment is mijn pluim
Est fort gênant. behoorlijk lastig.
Paf pouf, tara papapoum ! Paf pouf, tara papapoem!
Je suis le général Boum ! Boum ! Ik ben generaal Boum! Boum!