Hector Berlioz
Je t’admire, docteur! Ik bewonder je, doctor!
Les pieuses volées Het vrome gebeier
De ces cloches d’argent van die zilveren klokken
Ont charmé grandement heeft je verontruste oren
Tes oreilles troublées! flink bekoord!
Qui donc es-tu, toi dont l’ardent regard Wie ben jij toch, met je brandende blik
Pénètre ainsi que l’éclat d’un poignard, die doordringt als de glans van een dolk,
Et qui, comme la flamme, en die als een vlam
Brûle et dévore l’âme? de ziel verschroeit en verslindt?
Vraiment pour un docteur, la demande est frivole! Voor een doctor is dat werkelijk een lichtzinnige vraag!
Je suis l’Esprit de Vie, et c’est moi qui console. Ik ben de Geest van het Leven, en ik ben het die troost.
Je te donnerai tout, le bonheur, le plaisir, Ik zal je alles geven, geluk, genot,
Tout ce que peut rêver le plus ardent désir! alles waarvan het vurigste verlangen kan dromen!
Eh bien! pauvre démon, fais-moi voir tes merveilles. Goed dan, arme duivel, laat me je wonderen zien.
Certes! j’enchanterai tes yeux et tes oreilles. Zeker! Ik zal je ogen en je oren betoveren.
Au lieu de t’enfermer, triste comme le ver In plaats van je op te sluiten, somber als de worm
Qui ronge tes bouquins, die aan je boeken knaagt,
Viens, suis-moi, change d’air. kom, volg mij en snuif eens andere lucht.
J’y consens. Ik stem toe.
Partons donc pour connaître la vie. Laten we dan gaan, om het leven te leren kennen.
Et laisse le fatras de la philosophie. En laat die rommel van de filosofie achter je.