Hector Berlioz
Qu’entends-je? Wat hoor ik?
Quittant du tombeau Hij verlaat het graf,
Le séjour funeste, dat oord van de dood,
Au parvis céleste en naar de hemelse voorhof
Il monte plus beau. stijgt hij op, stralender dan ooit.
Vers les gloires immortelles Terwijl hij naar de onsterfelijke glorie
Tandis qu’il s’élance à grands pas. met grote passen voortsnelt,
Ses disciples fidèles kwijnen zijn trouwe leerlingen
Languissent ici-bas. hier op aarde weg.
Hélas! c’est ici qu’il nous laisse Helaas, hij laat ons hier achter
Sous les traits brûlants du malheur. onder de brandende pijlen van het onheil.
Ô divin maître! ton bonheur O goddelijke meester, uw geluk
Est cause de notre tristesse. is de oorzaak van ons verdriet.
Ô divin maître! tu nous laisses O goddelijke meester, u laat ons achter
Sous les traits brûlants du malheur. onder de brandende pijlen van het onheil.
Ô souvenirs! O herinneringen!
Ô mon âme tremblante! O mijn bevende ziel!
Sur l’aile de ces chants vas-tu voler aux cieux! Vlieg je op de vleugels van dit gezang naar de hemel?
La foi chancelante Mijn wankelend geloof
Revient, me ramenant la paix des jours pieux, keert terug en brengt me de rust van de vrome dagen weer,
Mon heureuse enfance, mijn gelukkige kindertijd,
La douceur de prier, hoe zoet het was om te bidden,
La pure jouissance het zuivere genot
D’errer et de rêver van zwerven en dromen
Par les vertes prairies, door de groene weiden
Aux clartés infinies in het eindeloze licht
D’un soleil de printemps! van een lentezon!
Ô baiser de l’amour céleste O kus van de hemelse liefde,
Qui remplissait mon cœur de doux pressentiments die mijn hart vulde met zoete voorgevoelens
Et chassait tout désir funeste! en elk noodlottig verlangen verjoeg!
Christ vient de ressusciter! … Christus is opgestaan!
Mais croyons en sa parole éternelle, Maar laten we zijn eeuwige woord geloven:
Nous le suivrons un jour eens zullen wij hem volgen
Au céleste séjour naar het hemelse verblijf
Où sa voix nous appelle. waar zijn stem ons roept.
Hosanna! Hosanna! Hosanna! Hosanna!