Hector Berlioz
Des cieux la coupole infinie Vanuit de hemel laat de oneindige koepel
Laisse pleuvoir mille feux éclatants. duizend schitterende vuren neerregenen.
Je sens glisser dans l’air la brise matinale; Ik voel de ochtendbries door de lucht glijden;
De ma poitrine ardente un souffle pur s’exhale. uit mijn vurige borst stijgt een zuivere adem op.
J’entends autour de moi le réveil des oiseaux, Om mij heen hoor ik het ontwaken van de vogels,
Le long bruissement des plantes et des eaux. het lange ruisen van planten en wateren.
Oh! qu’il est doux de vivre au fond des solitudes, Oh! wat is het zoet om diep in de eenzaamheid te leven,
Loin de la lutte humaine et loin des multitudes! ver van de menselijke strijd en ver van de menigte!