Giuseppe Verdi
ne serons-nous pas délivrés zullen wij niet worden gered
par les soldats croisés, nos frères? door de kruisvaarders, onze broeders?
Hélas... hélas...! Helaas... helaas...!
Ô mon Dieu, ta parole est donc vaine! O mijn God, uw woord is dus ijdel!
Dans ce lieu va finir notre peine. Op deze plek zal ons lijden eindigen.
Des ravins partout l'onde est séchée, Overal in de ravijnen is het water opgedroogd,
et cherchée elle échappe à nos mains. en zoeken we het, dan glipt het ons door de vingers.
Nos malheurs ont payé notre offense! Met onze rampen hebben wij voor onze zonde geboet!
Dans nos cœurs fais surgir l'espérance. Laat in onze harten de hoop opkomen.
Daigne enfin signaler ta puissance. Toon toch eindelijk uw macht.
Vers la France ouvre-nous un chemin. Open voor ons een weg naar Frankrijk.
Sol natal... Ô patrie! Ô fontaines... Geboortegrond... O vaderland! O fonteinen...
Cristal si pur de nos sources lointaines! Zo zuiver kristal van onze verre bronnen!
Ciel si doux... frais abris des vieux chênes. Zo zachte hemel... koele schaduw van de oude eiken.
Mourrons-nous sans cercueil? Sterven wij zonder doodskist?
Et si loin de vous nous mourrons, En zo ver van jullie zullen wij sterven,
maudissant la misère et la terre vloekend op de ellende en op het land
où pour toi nous souffrons. waar wij voor u lijden.
Ah, mais enfin fais surgir l'espérance. Ach, laat toch eindelijk de hoop opkomen.
Vers la France ouvre-nous un chemin! Open voor ons een weg naar Frankrijk!