Giuseppe Verdi
et trois ans j'ai pleuré en drie jaar lang heb ik geweend
dans ce désert sauvage. in deze woeste wildernis.
À ce front pâle, à ces cheveux blanchis, In dit bleke gelaat, in dit wit geworden haar,
dans l'eau des sources réfléchis, weerspiegeld in het water van de bronnen,
moi-même je ne puis, hélas, me reconnaître! kan ik, helaas, mijzelf niet meer herkennen!
Cette tache de sang s'effacera peut-être! Misschien vervaagt deze bloedvlek nog!
Seigneur! de ton pardon Heer! naar uw vergeving
mon âme est altérée! dorst mijn ziel!
L'âme d'un fratricide à ton courroux livrée, Kan de ziel van een broedermoordenaar, aan uw toorn overgeleverd,
sans l'irriter peut-elle invoquer ton saint nom? uw heilige naam aanroepen zonder u te tergen?
Ô jour fatal! ô crime! O noodlottige dag! O misdaad!
Tombeau de ma victime, Graf van mijn slachtoffer,
du fond de cet abîme uit de diepte van deze afgrond
toujours je te revois. zie ik jou steeds weer voor mij.
Le spectre de mon frère, De geest van mijn broer,
sanglant sur la poussière, bloedend in het stof,
arrête ma prière breekt mijn gebed af
et fait trembler ma voix! en doet mijn stem beven!
Pourtant à ma souffrance Toch laat de hemel zich
le ciel se laisse voir, aan mijn lijden zien,
et Dieu dans sa clémence en God laat mij in zijn genade
me garde encor l'espoir. nog hoop.