Christoph Willibald Gluck
Iphigénie, ô ciel, craindrait-elle un malheur? Iphigénie, o hemel, vreest zij een onheil?
D'où naît le trouble affreux dont votre âme est saisie? Waar komt de vreselijke onrust vandaan die uw ziel heeft aangegrepen?
Juste ciel! Rechtvaardige hemel!
Ah! parlez, divine Iphigénie! Ach, spreek, goddelijke Iphigénie!
Nos malheurs sont communs; loin de notre patrie, Uw ongeluk is ook het onze; ver van ons vaderland,
Conduites avec vous sur ce funeste bord, met u naar deze noodlottige kust gebracht,
N'avons-nous pas toujours partagé votre sort? hebben wij niet altijd uw lot gedeeld?
Cette nuit j'ai revu le palais de mon père, Vannacht zag ik het paleis van mijn vader terug;
J'allais jouir de ses embrassements. Ik stond op het punt hem te omhelzen.
J'oubliais, en ces doux moments, In die zoete ogenblikken vergat ik
Ses anciennes rigueurs et quinze ans de misère. zijn hardheid van vroeger en vijftien jaar ellende.
La terre tremble sous mes pas; De aarde beeft onder mijn voeten;
Le soleil indigné fuit ces lieux qu'il abhorre, de zon vlucht verontwaardigd weg van deze plek die zij verafschuwt;
Le feu brille dans l'air, et la foudre en éclats vuur flitst door de lucht, en de bliksem barst los,
Tombe sur le palais, l'embrase et le dévore! slaat in op het paleis, zet het in brand en verslindt het!
Du milieu des débris fumants Uit de rokende puinhopen
Sort une voix plaintive et tendre: klinkt een klagende, tedere stem:
Jusqu'au fond de mon cœur elle se fait entendre! zij dringt door tot diep in mijn hart!
Je vole à ces tristes accents, Ik snel op die droeve klanken af;
À mes yeux aussitôt se présente mon père, meteen verschijnt mijn vader voor mijn ogen,
Sanglant, percé de coups, et d'un spectre inhumain bebloed, vol wonden, op de vlucht
Fuyant la rage meurtrière. voor de moordlust van een onmenselijk spook.
Ce spectre affreux, c'était ma mère! Dat afschuwelijke spook was mijn moeder!
Elle m'arme d'un glaive et disparaît soudain. Zij geeft mij een zwaard in handen en verdwijnt plotseling.
Je veux fuir; on me crie: «Arrête! c'est Oreste!» Ik wil vluchten; iemand roept mij toe: “Halt! Het is Oreste!”
Je vois un malheureux, et je lui tends la main, Ik zie een ongelukkige, en ik reik hem de hand;
Je veux le secourir; un ascendant funeste ik wil hem helpen; een noodlottige macht
Forçait mon bras à lui percer le sein! dwong mijn arm om zijn borst te doorboren!
Ô songe affreux! nuit effroyable! O vreselijke droom! Verschrikkelijke nacht!
Ô douleur! ô mortel effroi! O smart! O dodelijke angst!
Ton courroux est-il implacable? Is uw toorn niet te verzoenen?
Entends nos cris, ô ciel! apaise-toi! Hoor ons roepen, o hemel! Bedaar!
Ô race de Pélops, race toujours fatale! O geslacht van Pelops, altijd gedoemd geslacht!
Jusque dans ses derniers neveux, Tot in zijn laatste nazaten
Le ciel poursuit encore le crime de Tantale! vervolgt de hemel nog de misdaad van Tantalus!
Le roi des rois, le sang des Dieux, De koning der koningen, uit het bloed van de goden,
Agamemnon descend dans la nuit infernale. Agamemnon daalt af in de nacht van de onderwereld.
Son fils restait à ma douleur. In mijn smart bleef mij zijn zoon.
J'attendais de lui seul la fin de ma misère. Van hem alleen verwachtte ik het einde van mijn ellende.
Ô mon cher Oreste, ô mon frère! O mijn lieve Oreste, o mijn broer!
Tu ne sècheras pas les larmes de ta sœur. jij zult de tranen van je zuster niet drogen.
Calmez ce désespoir où votre âme est livrée; Bedwing de wanhoop waaraan uw ziel ten prooi is;
Les Dieux conserveront cette tête sacrée: de goden zullen dat heilige hoofd sparen:
Osez tout espérer. Durf alles te hopen.