Giuseppe Verdi
fida nutrice del secondo nato de trouwe min van het tweede kind
dormia presso la cuna. sliep naast de wieg.
Sul romper dell'aurora un bel mattino Bij het aanbreken van de dageraad, op een mooie ochtend,
ella dischiude i rai; sloeg zij haar ogen op;
e chi trova d'accanto a quel bambino?... en wie vond zij naast dat kind?...
Chi? favella. Chi? chi mai? Wie? Spreek. Wie? Wie dan?
Abbietta zingara, fosca vegliarda!... Een gemene zigeunerin, een grimmig oud wijf!...
Cingeva i simboli di maliarda! Zij droeg de tekenen van een tovenares!
E sul fanciullo, con viso arcigno, En op het kind, met een grimmig gelaat,
l'occhio affiggeva torvo, sanguigno! vestigde zij haar grimmige, bloeddoorlopen blik!
D'orror compresa è la nutrice... De min werd door afgrijzen bevangen...
Acuto un grido all'aura scioglie; Zij slaakte een doordringende kreet in de lucht;
ed ecco, in meno che il labbro il dice, en zie, sneller dan de lippen het kunnen zeggen,
i servi accorrono in quelle soglie; snelden de bedienden naar die drempel;
e fra minacce, urli e percosse en onder bedreigingen, kreten en slagen
la rea discacciano ch'entrarvi osò. verjoegen zij de schuldige die het had gewaagd binnen te dringen.