Gioachino Rossini
Alfine, eccoci qua. Eindelijk, hier zijn we.
Che tempo indiavolato! Wat een duivels weer!
Tempo da innamorati. Weer voor geliefden.
Ehi, fammi lume. Hé, geef me wat licht.
Dove sarà Rosina? Waar zou Rosina zijn?
Ora vedremo... Nu zullen we zien...
Eccola appunto. Daar is ze, precies op tijd.
Ah, mio tesoro! Ach, mijn schat!
Indietro, Achteruit,
anima scellerata; io qui di mia jij snode ziel; door mijn eigen
stolta credulità venni soltanto dwaze lichtgelovigheid kwam ik hier alleen
a riparar lo scorno, a dimostrarti om mijn schande goed te maken, om je te tonen
quai sono, e quale amante wie ik ben, en wat voor minnaar
perdesti, anima indegna e sconoscente. je verloren hebt, jij onwaardige, ondankbare ziel.
Io son di sasso. Ik sta versteend.
Io non capisco niente. Ik begrijp er niets van.
Ma per pietà … Maar in hemelsnaam...
Taci. Fingesti amore Zwijg. Je veinsde liefde
per vendermi alle voglie om me te verkopen aan de lusten
di quel tuo vil Conte Almaviva … van die gemene Graaf Almaviva van jou...
Al Conte? Ah, sei delusa! ... oh, me felice ... De Graaf? Ach, je vergist je! ... o, wat ben ik gelukkig ...
o mio tesoro, o mijn schat,
Almaviva son io, non son Lindoro. Ik ben Almaviva, ik ben niet Lindoro.