Vincenzo Bellini
mi risuonano all'alma amari pianti! in mijn ziel weerklinken als bittere klachten!
O Elvira, Elvira, o mio sospir soave, O Elvira, Elvira, o mijn zoete zucht,
per sempre, per sempre, io ti perdei! voor altijd, voor altijd ben ik je kwijt!
Senza speme ed amor, in questa vita Zonder hoop en zonder liefde, in dit leven
or che rimane a me? wat blijft er nu nog voor mij over?
La patria e il cielo! Het vaderland en de hemel!
Qual voce? Che dicesti ... È vero, è vero! Wie spreekt daar? Wat zei je ... Het is waar, het is waar!
Apri il tuo core intero Open je hart helemaal
all'amistà, n'avrai conforto ... voor de vriendschap, dan vind je troost ...
È vano. Het heeft geen zin.
Ma pur t'appagherò. Sai che d'Elvira Maar toch zal ik je je zin geven. Je weet dat Elvira's
il genitor m'acconsentia la mano, vader mij haar hand had toegezegd
quando al campo volai. toen ik naar het slagveld snelde.
Ieri, alla tarda sera, Gisteren, laat op de avond,
qui giunto con mia schiera, hier aangekomen met mijn troepen,
pien d'amorosa idea vol verliefde gedachten,
vo al padre ... ga ik naar haar vader ...
Ed ei dicea? En wat zei hij?
«Sospira Elvira a Talbo cavaliero, «Elvira smacht naar de ridder Talbo,
e sovra il cor non v'ha paterno impero.» en over het hart heeft een vader geen gezag.»
Ti calma, amico. Rustig maar, vriend.
Il duol che al cor mi piomba Het verdriet dat mijn hart overvalt
sol calma avrà nel sonno della tomba. vindt pas rust in de slaap van het graf.