Giuseppe Verdi
potessi almen celare al pensier mio kon ik ten minste voor mijn gedachten verbergen
il fine disperato che m'aspetta! het wanhopige einde dat mij wacht!
Tôrmi potessi alla costor vendetta! Kon ik mij maar onttrekken aan de wraak van dezen!
Ma, o ciel!... che mai vegg'io!... Maar, o hemel!... wat zie ik toch!...
Sorgon di terra mille e mille spettri! Uit de aarde rijzen duizenden en duizenden spoken op!
Han irto crin... Ze hebben verwilderd haar...
guardi feroci, ardenti! woeste, brandende blikken!
A sè mi chiaman essi!... Ze roepen mij naar zich toe!...
Uno s'avanza!... ha gigantesche forme! Eén komt naar voren!... het heeft reusachtige gestalten!
Il suo reciso teschio Zijn afgehouwen schedel
ferocemente colla manca porta!... draagt hij woest in zijn linkerhand!...
A me lo addita... e colla destra mano Hij wijst hem naar mij... en met zijn rechterhand
mi getta in volto il sangue che ne cola! werpt hij mij het bloed in het gezicht dat eruit druipt!
Ah! Lo ravviso!... è desso... Ah! Ik herken hem!... hij is het...
è Carmagnola! het is Carmagnola!