Stanisław Moniuszko
Skąd tu przybyła mimo mej woli? Waarom is zij hier gekomen, tegen mijn wil?
To piekło ją chyba gnało. Vast heeft de hel zelf haar hierheen gedreven.
Choć żal jej tak boli mnie, boli… Al doet haar verdriet mij zo'n pijn, zoveel pijn...
Lecz już za późno, już się stało, maar het is te laat nu, het is al gebeurd,
I serce inną ukochało… en mijn hart is een ander gaan beminnen...
Ha! A może łzy niedoli Ach! En misschien dat de tranen van haar verdriet,
Gdy ją ujrzę, uspokoję… als ik haar zie, ik die zal stillen...
A potem precz! Precz! En dan weg met haar! Weg!
Jej łez się boję. Ik ben bang voor haar tranen.
Twarz jej zabłysła z warkoczów płowych, straalt haar gezicht op uit haar vlasblonde vlechten,
Uśmiech czarowny z ust koralowych, een betoverende glimlach van koralen lippen,
Spod rzęsów długich źrenice dwie? twee ogen onder lange wimpers?
Czemu się dusza nagle wzburzyła, Waarom werd mijn ziel zo plots in beroering gebracht,
Jak rzeka, kiedy wicher u fal? als een rivier wanneer de storm haar golven zweept?
Co mnie sierota biedna zrobiła, Wat heeft die arme wees mij aangedaan,
Aby ją rozpacz wieczna dręczyła, dat eindeloze wanhoop haar zou kwellen,
Bym ja zgryzotą, dzielił jej żal? en dat ik, vol wroeging, haar verdriet zou delen?