Giuseppe Verdi
Sorta è la notte, e Silva non ritorna!... De nacht is gevallen, en Silva keert niet terug!...
Ah, non tornasse ei più!... Ach, kwam hij maar nooit meer terug!...
Questo odiato veglio, Deze gehate grijsaard,
che quale immondo spettro ognor m'insegue die mij als een walgelijk spook altijd achtervolgt
col favellar d'amore, met zijn gepraat over liefde,
più sempre Ernani mi configge in core. drukt Ernani steeds dieper in mijn hart.
Fuggiam... se teco vivere Laten we vluchten... als het mij gegund is
mi sia d'amor concesso, met jou in liefde te leven,
per antri e lande inospite door grotten en onherbergzame wildernis
ti seguirà il mio piè. zal mijn voet je volgen.
Un Eden di delizia Een Eden van verrukking
saran quegli antri a me. zullen die grotten voor mij zijn.