Giovanni Paisiello
Assai turbato Behoorlijk overstuur
don Platone partì. vertrok don Platone.
Ma portò seco Maar hij nam wel iets mee:
il bel piacer de' dolci sguardi tuoi. het genot van jouw lieve blikken.
Chi mò, chillo facc'ommo? ah, ah... sì conte Wie, die kerel met zijn grote mond? ha, ha... ja, graaf,
e non te sì addonato en heb je dan niet gemerkt
ca la signora... dat mevrouw...
Olà silenzio... Hé, stil nou...
Or'io Dan zeg ik
la dico, comme và. Vuje fitto fitto hoe het zit. U loopt maar steeds
decite pe la casa, door het huis te zeggen:
ah dove sei amata ach waar ben je, geliefde
e adorata mia nnatta ammantecata. en aanbeden, mijn slagroomschatje.
E sta nnata chi è? non è lo conte? En wie is dat schatje dan? Is dat de graaf niet?
Dunque, mia cara... Dus, lieve...
Uh che vergogna! addio... Oef, wat een schande! vaarwel...
Fermati... Blijf staan...
Addove jate? Waar gaat u heen?
Lucidissima dèa del terzo cielo, Allerstralendste godin van de derde hemel,
se mi ami dillo pur... als je van me houdt, zeg het dan...
In qual cimento sei, Wat een beproeving voor jou,
illibato mio cor. Duchessa, oh dio, mijn onbevlekte hart. Hertogin, o god,
spiegali tu per me l'affanno mio. leg jij hem mijn nood maar uit.
Volentieri ti servo. Ascolta, o conte, Met alle plezier. Luister, graaf,
ma bada a quel che dico. maar let goed op wat ik zeg.
(Voglio tesser Contessa, un bello intrico.) (Gravin, ik ga hier een mooie knoop leggen.)