Jules Massenet
Gisant près des roseaux, glacée, inanimée... languit tussen het riet, verstijfd, levenloos...
Voilà des jours... des mois! quel souvenir affreux, Dagen is dat al... maanden geleden! Wat een afschuwelijke herinnering,
Quelle angoisse cruelle! Wat een wrede angst!
En te prenant, la mort nous aurait pris tous deux... Had de dood jou genomen, dan had hij ons allebei genomen...
Mais la mort n'osa pas en te voyant si belle... Maar de dood durfde niet, toen hij je zo mooi zag...
Je m'étais rendormie... Ik was weer ingedommeld...
Et toi, tu restais là... En jij bleef daar maar zitten...
Me soignant sans repos... zonder rust voor me te zorgen...
Ah! mon enfant chérie... Ach, mijn lieve kind...
Ne me plains pas. Beklaag me niet.
Je suis bien heureux; Ik ben juist heel gelukkig;
Te voilà vaillante maintenant et tout à fait guérie, kijk je nu toch eens, kloek en helemaal genezen,
Reste calme... Blijf rustig...
Il te faut encore ménager. je moet jezelf nog sparen.
Dis-moi la vérité. Zeg me de waarheid.
Pourquoi m'interroger? Waarom vraag je me dat?
J'étais donc insensée... Was ik dan niet bij zinnen...
À quoi vas-tu songer? Waar zit je nu weer over te piekeren?
Alors, père, c'était comme si ma pensée Dus, vader, het was alsof mijn geest
M'avait tout à coup délaissée? me plotseling in de steek liet?