Jean-Philippe Rameau
Vous vivrez immortel, & vous vivrez fidele, U zult onsterfelijk leven, en u zult trouw leven,
Pour ne mourir jamais, & pour m'aimer toûjours. Om nooit te sterven, en om mij altijd lief te hebben.
Hélas ! Helaas!
Mais, pourquoy ces allarmes ? Maar waarom deze verschrikking?
Vous m'aimez, je vous vois... U bemint mij, ik zie u...
Télaire, vivez. Télaire, leef.
Qu'entends-je ! quels discours ! Wat hoor ik! Welke woorden!
Télaire, Télaire,
Achevez. Maak het af.
Helas ! de si beaux jours sont-ils faits pour des larmes ! Helaas! Zijn zulke mooie dagen dan gemaakt voor tranen!
A d'éternels adieux il faut nous préparer ! Op een eeuwig afscheid moeten wij ons voorbereiden!
Que dites-vous, ô Ciel ! Wat zegt u, o Hemel!
Il faut nous séparer. Wij moeten ons scheiden.
Je retourne aux rivages sombres. Ik keer terug naar de sombere oevers.
Castor, & vous m'abandonnez ? Castor, en u verlaat mij?
Mon Frere, & mes sermens m'attendent chez les Ombres. Mijn broer, en mijn eden, wachten mij bij de Schimmen.
Castor, & vous m'abandonnez ? Castor, en u verlaat mij?
A vous pleurer encor mes yeux sont condamnez ; Om u nog te bewenen zijn mijn ogen gedoemd;
A peine je vous vois, à peine je respire, Ik zie u nauwelijks, ik adem nauwelijks,
Castor, & vous m'abandonnez ? Castor, en u verlaat mij?
L'instant fatal approche, il me presse, il expire : Het noodlottige ogenblik nadert, het dringt mij, het vervliegt:
Que cet instant a d'horreurs & d'appas. Hoe vol gruwel en bekoring dit ogenblik is.
Hélas ! te puis-je croire ? Helaas! Kan ik u geloven?
Quand parjure à l'amour, Ingrat, tu ne fais gloire Wanneer jij, trouweloos aan de liefde, Ondankbare, er geen eer van maakt
Que d'être fidele au trépas. dan trouw te zijn aan de dood.
Mais, j'entends des cris d'allegresse. Maar ik hoor kreten van vreugde.