Carl Orff
Ver reducit gaudia, lente brengt haar vreugde terug,
purpuratum in purper gehuld
floret pratum, bloeit de weide,
Sol serenat omnia. en de zon klaart alles op.
Iam iam cedant tristia! Laat nu het verdriet wijken!
Estas redit, De zomer keert terug,
nunc recedit en nu wijkt
Hyemis sevitia. de hardheid van de winter.
Ah! Ah!
Iam liquescit Nu smelt
et decrescit en neemt af,
grando, nix et cetera; hagel, sneeuw en al het overige;
bruma fugit, de winter vlucht,
et iam sugit en nu drinkt de lente
Ver Estatis ubera; aan de borst van de zomer;
illi mens est misera, ongelukkig is de geest
qui nec vivit, van wie niet leeft
nec lascivit en niet dartelt
sub Estatis dextera. onder de heerschappij van de zomer.
Ah! Ah!
Gloriantur Zij roemen
et letantur en verheugen zich
in melle dulcedinis, in honingzoete vreugde,
qui conantur, zij die ernaar streven
ut utantur te genieten
premio Cupidinis; van Cupido's beloning;
simus jussu Cypridis mogen wij op bevel van Cypris
gloriantes roemen
et letantes en ons verheugen,
pares esse Paridis. en gelijk zijn aan Paris.
Ah! Ah!