Gaetano Donizetti
onde sottrarsi alla tremenda legge waarmee ze wil ontkomen aan de verschrikkelijke wet
che la condanna mia colpevol moglie. die haar veroordeelt, mijn schuldige vrouw.
E sia pur ver; la coglie En al was het waar: dan treft haar
legge non men tremenda... e la sua figlia een wet die niet minder verschrikkelijk is... en haar dochter
ravvolge anch'essa nella sua ruina. sleurt die wet mee in haar ondergang.
Sire... Sire...
Vieni, Seymour... tu sei regina. Kom, Seymour... jij bent koningin.
Ah! Sire... il mio rimorso Ach! Sire... mijn wroeging
mi guida al vostro piè. brengt mij aan uw voeten.
Rimorso!... Wroeging!...
Amaro, Bitter,
estremo, orrendo. Anna vid'io... l'intesi... mateloos, afschuwelijk. Ik zag Anna... ik hoorde haar...
il suo pianto ho sul cor; di lei pietade haar tranen wegen op mijn hart; medelijden met haar
e in un di me... del suo morir cagione en tegelijk met mezelf... De oorzaak van haar dood
esser non vo', né posso... Ultimo addio wil ik niet zijn, en dat kan ik ook niet... Een laatste vaarwel
abbia il mio re. voor mijn koning.
Più che il tuo re son io: Ik ben meer dan je koning:
l'amante io son, l'amante ik ben de minnaar, de minnaar
ch'ebbe i tuoi giuri, e che fra poco all'ara die jouw eden kreeg, en die straks aan het altaar
altri ne avrà più sacri. nog heiligere zal ontvangen.
Ah! non gli avessi Ach! had ik ze toch nooit
mai proferiti que' funesti giuri uitgesproken, die noodlottige eden
che mi han perduta! Ad espiarli, o sire, die mij in het verderf hebben gestort! Om ze te boeten, sire,
ne andrò in remoto asilo ove non giunga zal ik heengaan naar een afgelegen toevluchtsoord waar geen
vivente sguardo, ove de' miei sospiri levend oog komt, waar niemand dan de hemel
non oda il suono altri che il ciel... het geluid van mijn zuchten hoort...
Deliri? IJl je?
E donde in te sì strano En waar komt zo'n vreemd
proposto, o donna? E speri tu, partendo, voornemen bij je vandaan, vrouw? En hoop je, door te vertrekken,
Anna far salva? Io più l'abborro adesso, Anna te redden? Ik verafschuw haar nu des te meer,
l'abborro or più che sì ti affligge e turba, ik verafschuw haar nog meer nu ze je zo kwelt en verontrust,
che a spegner giunge il tuo medesmo amore. dat ze zelfs je eigen liefde dooft.
Ah! non è spento... Ei mi consuma il core! Ach! ze is niet gedoofd... Ze verteert mijn hart!