Gaetano Donizetti
Eccolo!... io tremo!... io gelo!... Daar is hij!... ik beef!... ik verstijf!...
Riccardo! Riccardo!
Sien brevi i detti nostri, Laat onze woorden kort zijn,
cauti, sommessi. A rinfacciarmi forse voorzichtig, gedempt. Kom je mij soms
vieni la fé tradita? Ammenda, il vedi, de trouw verwijten die ik brak? Boete, dat zie je,
ampia ammenda ne feci: ambiziosa, heb ik er ruimschoots voor gedaan: uit eerzucht
un serto io volli, e un serto ebb'io di spine. wilde ik een kroon, en een kroon kreeg ik, van doornen.
Io ti veggo infelice, e l'ira ha fine; Ik zie hoe ongelukkig je bent, en mijn woede is voorbij;
la fronte mia solcata mijn voorhoofd, door verdriet
vedi dal duolo: io tel perdono; io sento gegroefd, zie je: ik vergeef het je; ik voel
che, a te vicino, de' passati affanni dat ik, dicht bij jou, de zorgen van vroeger
potrei scordarmi, come, giunto a riva, zou kunnen vergeten, zoals, eenmaal aan land,
il naufrago nocchiero i flutti obblìa. de schipbreukige stuurman de golven vergeet.
Ogni tempesta mia Elke storm in mij
in te s'acqueta, vien da te mia luce... komt in jou tot rust, van jou komt mijn licht...
Misero! e quale speme or ti seduce? Ongelukkige! en welke hoop lokt je nu nog?
Non sai che moglie io sono?... Weet je niet dat ik een getrouwde vrouw ben?...
che son regina?... dat ik koningin ben?...
Oh! non lo dir. Nol debbo, O! zeg dat niet. Ik mag het niet,
nol so saper. Anna per me tu sei, ik kan het niet weten. Voor mij ben jij Anna,
Anna soltanto. Ed io non son l'istesso alleen Anna. En ben ik niet nog altijd
Riccardo tuo?... quel che t'amò cotanto... jouw Riccardo?... hij die zoveel van je hield...
quel che ad amare t'insegnò primiero?... hij die jou als eerste leerde liefhebben?...
E non t'abborre il Re? En verafschuwt de koning je niet?
Mi abborre, è vero. Hij verafschuwt mij, dat is waar.