Nikolai Rimsky-Korsakov
любо мне, любо, любо, любо. het bevalt me, het bevalt me, het bevalt me, het bevalt me.
Из леску по дорожке за возом воз; Uit het bosje langs het weggetje, kar na kar;
на ночлег поспешает скрипучий обоз. de krakende wagentrein haast zich naar zijn nachtverblijf.
Я обоз стерегу, я вперёд забегу, Ik bewaak de wagentrein, ik snel vooruit,
по край поля, вдали, на морозной пыли лягу маревом, aan de rand van het veld, ver weg, op het vriesstof leg ik me neer als een nevel,
средь полночных небес встану заревом; te midden van de middernachtelijke hemel rijs ik op als een gloed;
Разозлюсь я, Мороз, в девяносто полос, Ik, Vorst, word woedend in negentig strepen,
разбегутся столбами, лучами несметными, ze schieten uiteen in zuilen, in ontelbare stralen,
несметными, разноцветными. ontelbaar, veelkleurig.
И толкутся столбы и спираются, En de zuilen verdringen elkaar en dringen samen,
а под ними снега разгораются; en daaronder vlamt de sneeuw op;
море свету-огня, яркого, жаркого, пышного; een zee van licht en vuur, fel, gloeiend, weelderig;
там синё, там красно, а там вишнево. daar is het blauw, daar is het rood, en daar is het kersrood.
Любо мне, любо, любо, любо. het bevalt me, het bevalt me, het bevalt me, het bevalt me.
Ещё злей я о ранней поре, о румяной заре: Nog gemener ben ik in het vroege uur, bij het blozende ochtendgloren:
подкрадусь я к жильям из оврагов полянами, ik sluip naar de woningen vanuit de ravijnen over de weiden,
подкрадусь, подползу я туманами. ik sluip dichterbij, ik kruip nader met de nevels.
Над деревней дымок завивается, Boven het dorp kringelt een rookpluim omhoog,
в одну сторону загибается; buigt naar één kant af;
Я туманом седым заморожу и дым, Met mijn grijze nevel bevries ik ook de rook,
как он тянется, так останется, hoe hij zich ook uitstrekt, zo zal hij blijven,
по-над полем, по-над лесом, перевесом. boven het veld, boven het bos, als een hangende balk.
Любо мне, любо, любо, любо мне. het bevalt me, het bevalt me, het bevalt me, het bevalt me.