Gioachino Rossini
Di mia vita infelice Van mijn ongelukkige leven
eccomi dunque al fin!... moro, Tancredi, ben ik dan eindelijk aan het einde!... Ik sterf, Tancredi,
io per te moro, e tu infedel mi credi! ik sterf voor jou, en jij gelooft mij ontrouw!
Di mie sciagure, di mie pene è questa Van mijn rampen, van mijn smarten is dit
la più amara e funesta; il padre, oddio! de bitterste en somberste; mijn vader, o God!
povero padre mio! perfida figlia!... mijn arme vader! Verraderlijke dochter!...
Ma pur de' rei questo è il feral soggiorno, Maar toch is dit het gruwelijke verblijf van de schuldigen,
e della colpa, e dell'infamia intorno en overal heerst, van schuld en van schande,
tutto spira l'orror. Di ceppi avvinta, niets dan afgrijzen. Geketend,
circondata da mostri... orribil morte... omringd door monsters... een afschuwelijke dood...
e agli innocenti serbi, oh ciel, tal sorte! en voor de onschuldigen bewaar je, o hemel, zulk een lot!
se moro per amor, als ik sterf uit liefde,
se moro pe 'l mio ben. als ik sterf voor mijn liefste.
Un dì conoscerà Op een dag zal hij de trouw
la fé di questo cor: van dit hart leren kennen:
forse pentito allor, misschien zal hij dan, vol berouw,
col pianto verserà qualche sospir dal sen. wenend menige zucht uit zijn borst laten ontsnappen.