Stanisław Moniuszko
Cisza dokoła, noc jasna, czyste niebo, Stilte alom, de nacht is helder, de hemel klaar,
Księżyc płynie swobodnie po przestrzeni bez chmur. de maan zeilt vrij door een wolkeloos uitspansel.
Tajemnych uczuć niepojęta władza Een ondoorgrondelijke macht van verborgen gevoelens
Odbiera sen, tęsknotę naprowadza, ontneemt me de slaap en wekt verlangen;
Serca marzenie staje się potrzebą. de droom van het hart wordt een behoefte.
Tak… tak… to straszny, bardzo straszny dwór! Ja... ja... dit is een spookachtig, een waarlijk spookachtig huis!
Prawdę mówił Maciej stary, De oude Maciej sprak de waarheid,
Są tu strachy, są tu czary… er zijn hier spoken, er zijn hier toverijen...
Ten niepokój nieustanny, Deze onophoudelijke onrust,
Myśl o wzroku pięknej Hanny, deze gedachte aan de blik van de schone Hanna,
Mówią jasno w chwili tej, zeggen me helder op dit moment
Że czarami oczy jej… dat haar ogen vol betovering zijn...
Tak… niezawodnie… bo wszedłszy pod ten dach, Ja... ongetwijfeld... want sinds ik onder dit dak kwam,
Tylko mi tych oczu strach… vrees ik alleen nog die ogen...
Nie, nie! Nie myślmy o tym… baczność mości Stefanie, Nee, nee! Laten we er niet aan denken... wees op je hoede, goede Stefan,
Wszak się przyrzekło żyć w bezżennym stanie! je hebt immers gezworen ongehuwd te leven!
Cóż to jest? Wat is dit?
Maciej mówił, że od lat tysiąca, Maciej zei dat sinds duizend jaar,
Chyba dusza wracająca wellicht een terugkerende geest,
Spoza grobu, dla pokuty uit het graf gekomen om boete te doen,
Wprowadza w obrót ten zegar popsuty. deze stukke klok weer in beweging zet.
Przestał bić, a teraz gra. Hij hield op met slaan, en nu speelt hij.
Boże mój! Melodia ta, Mijn Heer! Deze melodie,
O, jakież chwile przypomina! o, welke ogenblikken roept ze terug!
Niegdyś mój ojciec, w rodzinnym kole naszem Eens leerde mijn vader, in onze familiekring,
Mnie lub Zbigniewa, starszego syna, mij of Zbigniew, zijn oudste zoon,
Ucząc drewnianym władać pałaszem, een houten sabel te hanteren,
Tak często nucił ten sarmacki śpiew! en neuriede zo vaak dit oude Poolse lied!
Jak płynie z piersi ojca hoe het uit mijn vaders borst opstijgt
Do niebiańskich stref! tot in de hemelse sferen!
Widzę, jak matka Ik zie mijn moeder,
Z anielskim swym uśmiechem met haar engelachtige glimlach,
Strzeże synów, wakend over haar zonen,
Swoich synów haar eigen lieve zonen,
Igrających w cieniu drzew. terwijl ze spelen in de schaduw van de bomen.
O matko! matko miła! O moeder! lieve moeder!
Gdyś nas osierociła, toen je ons verweesd achterliet,
Po twym zgonie na jouw dood,
W ojca łonie, in het hart van mijn vader,
Skonał ten serdeczny śpiew! verstomde dit tedere lied voorgoed!
Słyszę jak rodzic Ik hoor mijn vader
Tę pieśń swobodnie nuci, dit lied zo vrij neuriën
Gdy za najświętszą sprawę wanneer hij, voor de heiligste zaak,
Spieszy oddać krew… zich haast zijn bloed te vergieten...
Widzę jak matka Ik zie mijn moeder,
Niepewna czy on wróci, onzeker of hij zal terugkeren,
Wzywa Boga, de Heer aanroepend,
Prosi Boga, de Heer smekend,
By łagodził wojny gniew! de toorn van de oorlog te verzachten!
O matko! matko miła! O moeder! lieve moeder!
Gdyś nas osierociła, toen je ons verweesd achterliet,
Po twym zgonie na jouw dood,
W ojca łonie, in het hart van mijn vader,
Skonał ten serdeczny śpiew! verstomde dit tedere lied voorgoed!