Jules Massenet
Demain, je partirai puisqu'il le faut… Morgen vertrek ik, omdat het moet...
Allons, mon cœur, ne meurs pas à la tâche… Kom, mijn hart, bezwijk niet onder de last...
Je pleure… Vraiment! comme je suis lâche! Ik huil... Werkelijk! wat ben ik zwak!
Pauvre Sapho! Arme Sapho!
Tout bonheur a fui désormais. Alle geluk is voortaan gevlucht.
Je disparais, Ik verdwijn,
Du monde je m'exile, uit de wereld verban ik mezelf,
Je ne dois rien espérer maintenant. ik mag nu nergens meer op hopen.
Oublier sera difficile. Vergeten zal moeilijk zijn.
Je t'aimais tant! Ik hield zoveel van jou!
Je l'aimais tant! Ik hield zoveel van hem!
Ses lettres... Zijn brieven...
« Ma Fanny, ma femme bien-aimée, le temps est pur et clair, "Mijn Fanny, mijn geliefde vrouw, het weer is zuiver en helder,
la campagne embaumée nous appelle... demain... » het geurige land roept ons... morgen..."
Je vais encor pleurer... ne les relisons pas... mieux vaut les déchirer... Ik ga weer huilen... laten we ze niet herlezen... ik kan ze beter verscheuren...
Un tas d'objets à lui... ces pauvres fleurs fanées... Een hoop spullen van hem... deze arme verwelkte bloemen...
C'est lui, jadis, qui me les a données... Hij heeft ze me ooit gegeven...
Faut-il avoir aimé pour un jour tant souffrir!… Moet je liefgehad hebben om voor één dag zoveel te lijden!...
Faut-il avoir vécu de si douces journées, Moet je zulke zoete dagen geleefd hebben,
Pour renoncer à tout, s'en aller… et mourir, om dan alles op te geven, weg te gaan... en te sterven,
Sans l'espoir consolant des fautes pardonnées! zonder de troostende hoop op vergeven fouten!
Hélas! je l'aimais tant! Je l'aimais tant! Helaas, ik hield zoveel van hem! Ik hield zoveel van hem!
Je comprends aujourd'hui, j'aurais perdu son âme… Nu begrijp ik het, ik zou zijn ziel verwoest hebben...
C'était le condamner à l'amère douleur, het zou hem tot bittere smart veroordeeld hebben,
J'aurais fait son malheur: ik zou hem ongelukkig gemaakt hebben:
Hélas! je blasphémais en me disant sa femme! Helaas! ik lasterde door mezelf zijn vrouw te noemen!
Là-bas, un tout petit être, frêle, innocent, Daarginds roept een heel klein wezentje, breekbaar, onschuldig,
M'appelle d'une voix qui m'attire et me touche. me met een stem die me aantrekt en me raakt.
Ce petit, c'est mon fils… cet être, c'est mon sang. Dat kleintje, het is mijn zoon... dat wezen, het is mijn bloed.
Je veux le retrouver, entendre de sa bouche Ik wil hem terugvinden, uit zijn mond horen
Ce doux nom de maman! Tout mon bonheur futur die zoete naam mama! Al mijn toekomstig geluk
Est là, je le sens bien, et dans l'espoir suprême ligt daar, ik voel het goed, en in de hoogste hoop
De faire de mon fils le cœur honnête et pur om van mijn zoon een eerlijk en zuiver hart te maken,
Que je n'ai pas été moi-même. wat ikzelf nooit ben geweest.