Giuseppe Verdi
Ella mi fu rapita! Zij is mij ontroofd!
E quando, o ciel... ne’ brevi istanti, prima En wanneer, o hemel... in die korte ogenblikken, voordat
che il mio presagio interno mijn innerlijk voorgevoel
sull’orma corsa ancora mi spingesse! mij weer langs de afgelegde weg dreef!
Schiuso era l’uscio!... e la magion deserta! De deur stond open! En het huis verlaten!
E dove ora sarà quell’angiol caro?... En waar zal die lieve engel nu zijn?
colei che prima poté in questo core zij die als eerste in dit hart
destar la fiamma di costanti affetti?... de vlam van standvastige liefde kon ontsteken?
colei sì pura, al cui modesto sguardo zij zo rein, bij wier bescheiden blik
quasi spinto a virtù talor mi credo!... haast tot deugd gedreven, zo waan ik me soms!
Ella mi fu rapita! Zij is mij ontroofd!
E chi l’ardiva?... Ma ne avrò vendetta: En wie waagde het? Maar ik zal me wreken:
lo chiede il pianto della mia diletta. de tranen van mijn geliefde eisen het.
quando fra il dubbio e l’ansia wanneer zij te midden van twijfel en angst
del subito periglio, van het plotselinge gevaar,
dell’amor nostro memore, onze liefde indachtig,
il suo Gualtier chiamò. zij haar Gualtier riep.
Ned ei potea soccorrerti, Toch kon hij je niet te hulp komen,
cara fanciulla amata, lieve, beminde maagd,
ei che vorria coll’anima hij die met heel zijn ziel zou willen
farti quaggiù beata; je hier op aarde gelukzalig maken;
ei che le sfere agli angeli, hij die de hemelsferen, aan de engelen,
per te non invidiò. om jou niet benijdde.