Jacques Offenbach
Je la tiens par son aile d'or! Ik heb haar bij haar gouden vleugel!
Pas encor! Nog niet!
Fi! la méchante! la méchante! Foei, wat stout, wat stout!
Elle ne cherche qu'à me fuir! Ze wil alleen maar van me wegvliegen!
Ah! par ton aile si brillante, Ah, bij je glanzende vleugel
Malgré toi, je veux te saisir. grijp ik je, of je wilt of niet.
J'ai pris des ailes, ma charmante, Ik heb vleugels gekregen, mijn schone,
J'ai bien le droit de m'en servir. dus mag ik ze ook gebruiken.
Je veux prolonger ton attente Ik wil je nog wat laten wachten
Avant de me laisser saisir. voor ik me laat vangen.
En vain, à ma poursuite Tevergeefs
Tu voudrais échapper. probeer je aan mij te ontsnappen.
Moi, je me sauve, quitte Ik vlieg weg, al betekent dat
À me faire attraper. dat ik gevangen word.
Je te trouverai bien, cruelle… Ik vind je heus wel, wreedaard…
J'y compte bien. Daar reken ik op.
Où donc est-elle? Waar zit ze nou?
Sur ce fauteuil! Attention!… Op die leunstoel! Voorzichtig!
De cette gaze légère, Van dit lichte gaas
Sans l'étouffer, je puis faire kan ik, zonder haar te smoren,
Un filet à papillon. een vlindernet maken.
Attention! attention! Pas op! Pas op!
La voilà prise! Plus de résistance! Zo, gevangen! Niet meer tegenspartelen!
La plus prise des deux n'est pas celle qu'on pense. Wie van de twee het meest gevangen is, is niet wie je denkt.
Je te tiens, petite méchante, Ik heb je, kleine deugniet,
Toi qui ne cherchais qu'à me fuir. jij die alleen maar van me weg wilde.
Je savais bien, mouche charmante, Ik wist het wel, lieve vlieg,
Qu'on finirait par te saisir. dat je ten slotte gevangen zou worden.
J'ai voulu prolonger l'attente, Ik wilde je langer laten wachten
Avant de me laisser saisir. voor ik me liet vangen.
Ne crains plus rien, ô ma charmante, Wees nergens meer bang voor, mijn schone,
Je ne cherche plus à m'enfuir. ik probeer niet meer te ontsnappen.