Nikolai Rimsky-Korsakov
Так это ясно, как простая гамма. is dat zo helder als een eenvoudige toonladder.
Родился я с любовию к искусству; Ik werd geboren met een liefde voor de kunst;
Ребенком будучи, когда высоко Toen ik nog een kind was, en hoog
Звучал орган в старинной церкви нашей, het orgel klonk in onze oude kerk,
Я слушал и заслушивался — слезы luisterde ik en raakte ik verzonken — tranen
Невольные и сладкие текли. ongewild en zoet, vloeiden vrij.
Отверг я рано праздные забавы; Al vroeg verwierp ik ijdel vermaak;
Науки, чуждые музыке, были de wetenschappen, vreemd aan de muziek, waren
Постылы мне; упрямо и надменно mij verfoeilijk; koppig en hooghartig
От них отрекся я и предался wees ik ze af en gaf ik mij over
Одной музыке. Труден первый шаг aan de muziek alleen. De eerste stap is zwaar
И скучен первый путь. Преодолел en de eerste weg is saai. Ik overwon
Я ранние невзгоды. Ремесло de eerste tegenslagen. Het ambacht
Поставил я подножием искусству; maakte ik tot voetstuk van de kunst;
Я сделался ремесленник: перстам Ik werd een handwerksman: aan mijn vingers
Придал послушную, сухую беглость gaf ik een gehoorzame, droge vlotheid
И верность уху. Звуки умертвив, en trouw aan het oor. Ik doodde de klanken,
Музыку я разъял, как труп. Поверил ontleedde ik de muziek als een lijk. Ik toetste
Я алгеброй гармонию. Тогда de harmonie met algebra. Toen,
Уже дерзнул, в науке искушенный, nu bedreven in het vak, durfde ik
Предаться неге творческой мечты. mij over te geven aan de roes van het scheppen.
Я стал творить; но в тишине, но в тайне, Ik begon te scheppen; maar stil, in het geheim,
Не смея помышлять еще о славе. nog niet durvend te denken aan roem.
Нередко, просидев в безмолвной келье Vaak, na uren in een stille cel,
Два, три дня, позабыв и сон и пищу, twee, drie dagen, slaap en eten vergetend,
Вкусив восторг и слезы вдохновенья, de roes en de tranen van inspiratie geproefd,
Я жег мой труд и холодно смотрел, verbrandde ik mijn werk en keek koud toe,
Как мысль моя и звуки, мной рожденны, hoe mijn gedachte en de klanken, door mij geboren,
Пылая, с легким дымом исчезали. vlammend, in een ijle rook verdwenen.
Что говорю? Когда великий Глюк Wat zeg ik? Toen de grote Gluck
Явился и открыл нам новы тайны verscheen en ons nieuwe geheimen ontsloot
(Глубокие, пленительные тайны), (diepe, betoverende geheimen),
Не бросил ли я все, что прежде знал, verliet ik toen niet alles wat ik eerder kende,
Что так любил, чему так жарко верил, alles wat ik zo liefhad, zo vurig geloofde,
И не пошел ли бодро вслед за ним en volgde ik hem niet kwiek en gewillig,
Безропотно, как тот, кто заблуждался zonder klacht, als wie verdwaald was geraakt
И встречным послан в сторону иную? en door een voorbijganger een andere kant op gewezen?
Усильным, напряженным постоянством Door noeste, gespannen volharding
Я наконец в искусстве безграничном bereikte ik eindelijk in de grenzeloze kunst
Достигнул степени высокой. Слава een hoge graad. De roem
Мне улыбнулась; я в сердцах людей lachte mij toe; in de harten der mensen
Нашел созвучия своим созданьям. vond ik weerklank voor mijn scheppingen.
Я счастлив был: я наслаждался мирно Ik was gelukkig: ik genoot in alle rust
Своим трудом, успехом, славой; также van mijn werk, mijn succes, mijn roem; ook
Трудами и успехами друзей, van het werk en de successen van vrienden,
Товарищей моих в искусстве дивном. mijn makkers in deze wondere kunst.
Нет! никогда я зависти не знал, Nee! Nooit heb ik afgunst gekend,
О, никогда! — ниже, когда Пиччини o, nooit! Zelfs niet toen Piccinni
Пленить умел слух диких парижан, het oor van de wilde Parijzenaars wist te boeien,
Ниже, когда услышал в первый раз zelfs niet toen ik voor het eerst hoorde
Я Ифигении начальны звуки. de eerste klanken van Iphigénie.
Кто скажет, чтоб Сальери гордый был Wie zou zeggen dat de trotse Salieri
Когда-нибудь завистником презренным, ooit een verachtelijke nijdkop was,
Змеей, людьми растоптанною, вживе een slang, door mensen vertrapt, die levend
Песок и пыль грызущею бессильно? machteloos zand en stof ligt te knagen?
Никто!.. А ныне — сам скажу — я ныне Niemand!.. Maar nu — ik zeg het zelf — nu ben ik
Завистник. Я завидую; глубоко, een nijdkop. Ik benijd; diep,
Мучительно завидую. — О небо! kwellend benijd ik. O hemel!
Где ж правота, когда священный дар, Waar is de gerechtigheid, als een heilige gave,
Когда бессмертный гений — не в награду als onsterfelijk genie niet als loon
Любви горящей, самоотверженья, voor brandende liefde, voor zelfverloochening,
Трудов, усердия, молений послан — voor zwoegen, voor ijver, voor gebeden —
А озаряет голову безумца, maar het hoofd van een dwaas verlicht,
Гуляки праздного?.. О Моцарт, Моцарт! van een ledige losbol?.. O Mozart, Mozart!