Nikolai Rimsky-Korsakov
Домой. Сказали мне, что заходил thuis. Men zei me dat iemand
За мною кто-то. Отчего — не знаю, naar mij had gevraagd. Waarom — ik weet het niet,
Всю ночь я думал: кто бы это был? de hele nacht peinsde ik: wie was dat toch?
И что ему во мне? Назавтра тот же en wat wilde hij van mij? De volgende dag kwam dezelfde
Зашел и не застал опять меня. weer langs en trof mij opnieuw niet aan.
На третий день играл я на полу Op de derde dag speelde ik op de grond
С моим мальчишкой. Кликнули меня; met mijn jongetje. Men riep mij;
Я вышел. Человек, одетый в черном, ik ging naar buiten. Een man, in het zwart gekleed,
Учтиво поклонившись, заказал boog beleefd en gaf mij
Мне Requiem и скрылся. Сел я тотчас een Requiem op en verdween. Ik ging meteen zitten
И стал писать — и с той поры за мною en begon te schrijven — en sindsdien
Не приходил мой черный человек; is mijn man in het zwart niet meer gekomen;
А я и рад: мне было б жаль расстаться en ik ben blij: het zou me spijten afscheid te nemen
С моей работой, хоть совсем готов van mijn werk, al is het Requiem
Уж Requiem. Но между тем я… al helemaal af. Maar intussen ben ik…
Мне совестно признаться в этом… Ik schaam me het te bekennen…
Мне день и ночь покоя не дает Dag en nacht laat hij mij niet met rust,
Мой черный человек. За мною всюду mijn man in het zwart. Overal
Как тень он гонится. Вот и теперь achtervolgt hij mij als een schaduw. Zelfs nu
Мне кажется, он с нами сам-третей lijkt het mij dat hij als derde bij ons
Сидит. aan tafel zit.