Charles Gounod
Mon cœur ne peut changer! Mijn hart kan niet veranderen!
Souviens-toi que je t'aime! Denk eraan dat ik van je houd!
Vincent, ô mon Vincent, pourquoi nous affliger? Vincent, o mijn Vincent, waarom zouden wij treuren?
Ta triste solitude et ta pauvreté même Je droeve eenzaamheid en zelfs je armoede,
Avec toi, pour toujours, je veux tout partager! met jou, voor altijd, wil ik alles delen!
Mon cœur ne peut changer! Mijn hart kan niet veranderen!
Dans ta pauvre maison je suis prête à te suivre! In je armoedige huis ben ik bereid je te volgen!
À ton foyer désert je suis prêt à m'asseoir. Bij je verlaten haard ben ik bereid te gaan zitten.
Cet humble son m'enchante et ce rêve m'envire! Dit nederige geluid betovert mij en deze droom bedwelmt mij!
Qui croit tenter mon âme emporte un fol espoir!… Wie mijn ziel denkt te verleiden, koestert een dwaze hoop!
Mon cœur ne peut changer! Mijn hart kan niet veranderen!
Vincent, ô mon Vincent, souviens-toi que je t'aime! Vincent, o mijn Vincent, denk eraan dat ik van je houd!
Non. Jamais, jamais, ah! Nee, nooit, nooit, ah!
À toi mon âme, Aan jou mijn ziel,
Je suis ta femme. ik ben jouw vrouw.
Malgré leur blâme, Ondanks hun afkeuring,
Je t'appartiens. ik behoor jou toe.
Fière et ravie Trots en verrukt
En cette vie, in dit leven,
Mon cœur n'envie verlangt mijn hart
De plus doux biens. naar geen zoeter geluk.
Que Dieu m'entende, Moge God mij horen,
Ma joie est grande, mijn vreugde is groot,
Si dans la lande als ik over de heide
Je suis tes pas, jouw voetsporen volg,
Et si mon rêve en als mijn droom
Sur l'humble grève aan de nederige oever
Un jour s'achève op een dag werkelijkheid wordt
Entre tes bras. in jouw armen.
Je t'appartiens, ô mon Vincent! Ik behoor jou toe, o mijn Vincent!
Pour jamais, je t'appartiens! Voor altijd behoor ik jou toe!