Wolfgang Amadeus Mozart
gelide tombe. Eroi, duci, regnanti ijskoude graven. Helden, veldheren, vorsten
che devastar la terra, die de aarde verwoestten,
angusto marmo or qui ricopre, e serra. worden hier nu door een nauw stuk marmer bedekt en ingesloten.
Già in cento bocche, e cento Ooit weergalmde uit honderd en nog eens honderd monden
dei lor fatti echeggiò stupito il mondo. de verbaasde wereld van hun daden.
E or qui gl'avvolge un muto orror profondo. En nu hult een diepe, stomme huiver hen hier.
Oh dèi!... che mai s'appressa? O goden!... wat komt daar aan?
Giunia... la cara sposa?... Ah non è sola; Giunia... mijn lieve bruid?... Ach, ze is niet alleen;
m'asconderò, ma dove? Oh stelle! in petto ik verberg me, maar waar? O hemel! Wat bonst het
qual palpito!... qual gioia!... e che far deggio? in mijn borst!... wat een vreugde!... en wat moet ik doen?
Restar?... partire?... oh ciel! Blijven?... weggaan?... o hemel!
Dietro a quest'urna a respirar mi celo. Achter deze urn verberg ik me om op adem te komen.