Maurice Ravel
Votre servante, Fauteuil. Uw dienares, Fauteuil.
Nous voilà donc débarrassés à jamais de cet Enfant aux talons méchants. Dan zijn we eindelijk voorgoed verlost van dit Kind met zijn ondeugende hakken.
Vous m'en voyez, vous m'en voyez aise ! U ziet het aan mij: ik ben er blij mee, heel blij zelfs!
Plus de coussins pour son sommeil, plus de sièges pour sa rêverie, plus de repos pour lui que sur la terre nue. Et encore... qui sait ? Geen kussens meer voor zijn slaap, geen stoelen meer voor zijn dromerij, geen rust meer voor hem dan op de kale grond. En nog... wie weet?
Et encore... qui sait ? En nog... wie weet?
Nous voilà donc débarrassés à jamais de cet Enfant aux talons méchants. Dan zijn we eindelijk voorgoed verlost van dit Kind met zijn ondeugende hakken.
Le Banc, ... De Bank...
... le Canapé, ... ...de Canapé...
... le Pouf... ...de Poef...
... et la Chaise de paille... ...en de Rieten Stoel...
Ne voudront plus de l'Enfant. Willen niets meer met het Kind te maken hebben.
Plus de l'Enfant ! Niets meer van het Kind!