Jacques Offenbach
Sortir à pied… pas en berline, te voet uit... niet in een koets,
On va pouvoir we zullen
En laisser voir er een beetje van kunnen laten zien,
Un peu plus haut que la bottine. net iets boven het enkellaarsje.
Ah ! que d'apprêts, Ach! wat een drukte van voorbereidingen,
De soins coquets, van koket gepriegel,
Quel tracas pour la chambrière ! wat een gedoe voor de kamenier!
Enfin c'est fait, Eindelijk is het klaar,
Elle paraît, ze verschijnt,
La Parisienne armée en guerre ! de Parisienne, gewapend ten strijde!
En la voyant on devient fou, Wie haar ziet, wordt dol,
Et l'on ressent là comme un choc ; en voelt hier vanbinnen een soort schok;
Sa robe fait frou, frou, frou, frou, Haar jurk doet froe, froe, froe, froe,
Ses petits pieds font toc, toc, toc. haar voetjes doen tok, tok, tok.
Le nez au vent, Neus in de wind,
Trottant, trottant, trottant, trippelend, trippelend, trippelend,
Elle s'en va droit devant elle. loopt ze recht voor zich uit.
En la croisant, Als ze hem passeert,
Chaque passant, blijft elke voorbijganger
S'arrête et dit : Dieu ! qu'elle est belle ! staan en zegt: Hemel! wat is ze mooi!
Ce compliment, Dat compliment,
Elle l'entend, ze hoort het,
Et suit son chemin toute fière, en vervolgt haar weg, vol trots,
Se balançant, wiegend,
Se trémoussant, deinend,
D'une façon particulière. op een heel eigen manier.
En la voyant on devient fou, Wie haar ziet, wordt dol,
Sa robe fait frou, frou, frou, frou, Haar jurk doet froe, froe, froe, froe,