Vincenzo Bellini
tutta intrisa del suo sangue, geheel doordrenkt van zijn bloed,
da miei gridi il ciel feriva... met mijn kreten doorboorde ik de hemel...
Né una voce rispondea; Maar geen stem gaf antwoord;
l'aura istessa, il mar tacea: zelfs de wind, de zee zweeg:
era sorda la natura de natuur was doof
al mio pianto, al mio dolor. voor mijn geween, voor mijn smart.
Cessa... deh!... scacciar procura Houd op... ach, probeer te verjagen
queste immagini d'orror. deze beelden van afschuw.
Ella geme: ignota cura Zij kreunt: een onbekende kommer
l'infelice affligge ognor. kwelt de ongelukkige zonder ophouden.
Quando a un tratto il mio consorte Toen opeens mijn gemaal
mi si affaccia irato e bieco. voor mij verschijnt, woedend en grimmig.
Io, mi grida, il trassi a morte, Ik, roept hij mij toe, heb hem de dood in gedreven,
e mi afferra, e tragge seco... en hij grijpt mij, en sleurt mij met zich mee...
muta, oppressa, sbigottita, stom, verpletterd, doodsbang,
lunge, lunge io son rapita... ver, ver weg word ik meegesleurd...
e mi seguita sui venti en mij volgt op de winden
un sospir di lui che muor... een zucht van hem die sterft...
quel sospiro io sento ancor. die zucht hoor ik nog steeds.