Vincenzo Bellini
Oh! s'io potessi dissipar le nubi Oh, kon ik de wolken maar verdrijven
che mi aggravan la fronte!... è giorno, o sera? die op mijn voorhoofd drukken! Is het dag, of avond?
Son io nelle mie case, o son sepolta? Ben ik in mijn eigen zalen, of lig ik begraven?
Lassa! vaneggia. Arme vrouw! Ze ijlt.
Ascolta... geme l'aura d'intorno... ecco l'ignuda Luister... de wind kreunt overal om mij heen... daar ligt de kale,
deserta riva, ecco giacer trafitto verlaten kust; daar ligt, doorboord,
al mio fianco un guerrier... ma non è questo, een krijger aan mijn zijde... maar dit is hem niet,
non è questo Gualtier... è desso Ernesto. dit is Gualtiero niet... het is Ernesto zelf.
Ei parla... ei chiama il figlio... Hij spreekt... hij roept om zijn kind...
il figlio è salvo... io lo sottrassi ai colpi het kind is veilig... ik trok hem weg uit de slagen
dei malfattori... a lui si rechi... il vegga van de moordenaars... breng hem bij hem... laat hij hem zien,
lo abbracci, e mi perdoni anzi ch'ei mora. hem omhelzen, en mij vergeven voordat hij sterft.
Deh! tu, innocente, tu, per me l'implora! Ach, jij, onschuldige, jij, smeek het voor mij af!
di perdono, di clemenza, van vergeving, van mededogen,
deh! favella al genitor. ach, spreek tot je vader.
Digli, ah! digli che respiri, Zeg hem, ach, zeg hem dat hij weer ademt,
che sei libero per me; dat hij vrij is door mij;
che pietoso un guardo ei giri dat hij een meelevende blik werpt
a chi tanto oprò per te. op wie zoveel voor je heeft gedaan.