Daniel François Esprit Auber
la nuit cachera tes pas, on ne te verra pas ; de nacht zal je voetstappen verbergen, niemand zal je zien;
la nuit cachera tes pas, et je suis seule, hélas ! de nacht zal je voetstappen verbergen, en ik ben alleen, helaas!
C'est ma voix qui t'appelle, ami, n'entends-tu pas ? Het is mijn stem die je roept, mijn lief, hoor je me niet?
L'instant est si prospère, nulle étoile n'éclaire ta marche solitaire. Het uur is zo gunstig, geen ster verlicht je eenzame weg.
Pourquoi ne viens-tu pas ? Waarom kom je niet?
Le jour, ma grand-mère, hélas ! est toujours sur nos pas. Overdag zit mijn grootmoeder, helaas, ons altijd op de hielen.
Mais ma grand-mère là-bas dort après son repas ! Maar mijn grootmoeder, daarginds, slaapt na haar maaltijd!
L'instant est si prospère, ami, n'entends-tu pas ? Het uur is zo gunstig, mijn lief, hoor je me niet?
Ami, entends ma voix. Mijn lief, hoor mijn stem.