Wolfgang Amadeus Mozart
Che ne dite, mio ben, so far pulito? Wat zeg je, liefje? Heb ik het goed gedaan?
Signore, è mio marito... Meneer, hij is mijn man...
Chi! Colui? Wie? Hij?
Vi par che un onest'uomo, Denkt u dat een eerlijk man,
un nobil cavalier, com'io mi vanto, een edele heer, zoals ik beweer te zijn,
possa soffrir che quel visetto d'oro, kan verdragen dat dat gouden gezichtje
quel viso inzuccherato, dat suikerzoete gezicht,
da un bifolcaccio vil sia strapazzato? door een lage boerenpummel wordt mishandeld?
Ma, signor, io gli diedi Maar meneer, ik heb hem
parola di sposarlo. mijn woord gegeven om met hem te trouwen.
Tal parola Die belofte
non vale un zero. Voi non siete fatta is niets waard. U bent niet gemaakt
per esser paesana: un'altra sorte om boerin te zijn; een ander lot
vi procuran quegli occhi briconcelli, wordt u bezorgd door die guitige oogjes,
quei labbretti sì belli, die mooie lipjes,
quelle ditucce candide e odorose... die blanke, geurige vingertjes...
parmi toccar giuncata e fiutar rose. Ik lijk roomkaas aan te raken en rozen te ruiken.
Ah... non vorrei... Ach... ik zou niet willen...
Che non vorreste? Wat zou u niet willen?
Alfine Uiteindelijk,
ingannata restar. Io so che rado bedrogen achterblijven. Ik weet dat u zelden
colle donne voi altri cavalieri bij vrouwen, jullie heren
siete onesti e sinceri. eerlijk en oprecht bent.
Eh, un'impostura Ach, een verzinsel
della gente plebea! La nobiltà van het gewone volk! De adel
ha dipinta negli occhi l'onestà. draagt eerlijkheid in haar ogen geschreven.
Orsù, non perdiam tempo: in questo istante Kom, laten we geen tijd verliezen: op dit moment
io ti voglio sposar. wil ik met je trouwen.
Voi! U!
Certo, io. Zeker, ik.
Quel casinetto è mio: soli saremo, Dat buitenhuisje is van mij; we zullen alleen zijn,
e là, gioiello mio, ci sposeremo. en daar, mijn juweel, zullen we trouwen.