Richard Strauss
Barak, mein Mann, Barak, mijn man,
oh, dass du mich hörtest, o, dat je mij zou horen,
dass du mir glaubtest dat je mij zou geloven
vor meinem Tode! voor mijn dood!
Dich wollt' ich verlassen, Jou wilde ik verlaten,
o du, den zuvor o jij, die ik voordien
niemals ich sah! nooit had gezien!
Dich wollt' ich vergessen Jou wilde ik vergeten
und meinte zu fliehen dein Angesicht: en dacht jouw gelaat te ontvluchten:
dein Angesicht, jouw gelaat,
es kam zu mir – het kwam naar mij toe –
O dass du mich hörtest, O, dat je mij zou horen,
o dass du mir glaubtest. – o, dat je mij zou geloven. –
Dich wollt' ich vergessen – Jou wilde ik vergeten –
da musste ich dich denken: toen moest ik aan jou denken:
und wo ich ging en waar ik ook ging
verbotene Wege, verboden wegen,
dein Angesicht... jouw gelaat...
es kam zu mir het kwam naar mij toe
und suchte mich en zocht mij
zuvor die Seele die Tat getan! eerder had de ziel de daad gedaan!
Ein fremder Mann, Een vreemde man,
ich zog ihn her, ik trok hem hierheen,
er war mir nah – hij was mij nabij –
aber nicht völlig – maar niet helemaal –
Barak, Barak, Barak, Barak,
dich weckt' ich doch, jou heb ik toch gewekt,
weisst du es nicht? weet je het niet?
Dienend, liebend dir mich bücken: Dienend, liefhebbend mij voor jou buigen:
dich zu sehen! jou te zien!
atmen, leben! ademen, leven!
Kinder, Guter, dir zu geben! – jou kinderen te geven, goede man! –