Christoph Willibald Gluck
Vivre sans toi! moi! vivre sans Alceste; Leven zonder jou! ik! leven zonder Alceste;
Vivre pour abhorrer la lumière céleste, leven om het hemelse licht te verafschuwen,
Et ces barbares dieux, auteurs de tous nos maux? en deze wrede goden, oorzaak van al onze rampen?
Sans cesse déchiré par des tourments nouveaux, Onophoudelijk verscheurd door steeds nieuwe kwellingen,
J'irai traîner des jours que je déteste; zou ik dagen voortslepen die ik verafschuw;
Sois sensible au sort qui m'accable; Heb medelijden met het lot dat mij verplettert;
Ah! prends pitié d'un époux misérable, Ach! heb medelijden met een ellendige echtgenoot,
Et ne le livre point à ces tourments affreux. en lever hem niet over aan deze vreselijke kwellingen.
Errant dans ce palais qu'embellissaient tes charmes, Dwalend door dit paleis dat jouw bekoring ooit opluisterde,
Je chercherais en vain la trace de tes pas; zou ik tevergeefs het spoor van jouw stappen zoeken;
En proie à la douleur, les yeux baignés de larmes, ten prooi aan smart, mijn ogen badend in tranen,
Je pousserais des cris que tu n'entendrais pas. zou ik kreten slaken die jij niet zou horen.
Pour adoucir l'excès de ma misère, Om de diepte van mijn ellende te verzachten,
J'irais embrasser mes enfants, zou ik mijn kinderen gaan omhelzen,
Je les verrais frémir à l'aspect de leur père; ik zou ze zien huiveren bij de aanblik van hun vader;
J'entendrais leurs plaintifs accents ik zou hun klagende stemmen horen
Me reprocher ta mort, me demander leur mère. die mij jouw dood verwijten, mij om hun moeder vragen.
Alceste! Alceste, au nom des dieux! Alceste! Alceste, in de naam van de goden!