George Frideric Handel
la ragion m’abbandona, verlaat mijn verstand mij,
non ha lume la mente; mijn geest heeft geen licht;
e quel sangue innocente en dat onschuldige bloed,
sangue del idol mio, bloed van mijn geliefde,
mentre beve la terra, terwijl de aarde het drinkt,
torpida e semiviva io spargo intanto verdoofd en half levend stort ik intussen
caldi rivi di pianto. hete stromen van tranen.
Soffocano i sospiri Zuchten verstikken
la tremante mia voce mijn bevende stem
e in tormento si atroce en in een zo gruwelijke kwelling
con fievoli respiri manca la lena, begeeft mijn adem het met zwakke ademtochten,
e l’alma quasi giunta en mijn ziel, bijna aangekomen
su i labbri afflitta esclama: op mijn lippen, bedroefd, roept uit:
così misero more zo ellendig sterft
cuor che fedel non sa cangiar mai brama. het hart dat, trouw, zijn verlangen nooit weet te veranderen.