George Frideric Handel
apprendi almen rossore leer je tenminste schamen
del cieco tuo rigore, om je blinde hardheid,
ch’io con barbare tempre, dat ik, met een wreed gemoed,
dal mio bene invendetta, uit wraak voor mijn geliefde,
ti abborrirò, ti fuggirò per sempre. je zal verafschuwen, je voor altijd zal ontvluchten.
e tu mio genitore, en jij, mijn vader,
quell’infelice salma, dat ongelukkige lichaam,
trofeo di cruda morte trofee van een wrede dood,
deh fa che si converta in fresco rio; zorg toch dat het verandert in een frisse beek;
che quando al mar che freme zodat, wanneer, naar de woelende zee,
con tenero d’amor dolce desio, met teder, zoet liefdesverlangen,
fia che giunga in tributo zal het als tribuut aankomen,
poiché per mio dolore omdat, tot mijn verdriet,
sopra le nude arene estinto giacque hij op het blote zand dood neerlag,
lo goderò, lo stringerò fra l’acque. zal ik van hem genieten, zal ik hem omarmen tussen het water.
Ne fia che a tuoi pensieri Evenmin zal het gebeuren dat over jouw gedachten
passi a regnar la pace. de vrede komt heersen.
In van lo speri! Tevergeefs hoop je erop!