Richard Wagner
Kinder ihr aus fernen Zonen, jullie kinderen uit verre streken,
Saget mir, warum ihr klagt? zeg mij, waarom klagen jullie?
Schweigend neiget ihr die Zweige, Zwijgend buigen jullie de takken,
Malet Zeichen in die Luft, schilderen tekens in de lucht,
Und der Leiden stummer Zeuge en als stomme getuige van het lijden
Steiget aufwärts, süßer Duft. stijgt een zoete geur omhoog.
Weit in sehnendem Verlangen Wijd, in smachtend verlangen,
Breitet ihr die Arme aus, spreiden jullie de armen uit,
Und umschlinget wahnbefangen en omstrengelen, gevangen in waan,
Öder Leere nicht'gen Graus. de ijdele gruwel van woeste leegte.
Wohl, ich weiß es, arme Pflanze; Wel weet ik het, arme plant;
Ein Geschicke teilen wir, een en hetzelfde lot delen wij,
Ob umstrahlt von Licht und Glanze, of we nu omstraald zijn door licht en glans,
Unsre Heimat ist nicht hier! ons thuis is niet hier!
Und wie froh die Sonne scheidet En zoals de zon vol vreugde afscheid neemt
Von des Tages leerem Schein, van de lege schijn van de dag,
Hüllet der, der wahrhaft leidet, zo hult hij die waarlijk lijdt
Sich in Schweigens Dunkel ein. zich in het donker van de stilte.
Stille wird's, ein säuselnd Weben Het wordt stil, een ruisend weven
Füllet bang den dunklen Raum: vult angstig de donkere ruimte:
Schwere Tropfen seh ich schweben Zware druppels zie ik zweven
An der Blätter grünem Saum. aan de groene zoom van de bladeren.