Bedřich Smetana
Kam asi jde? Mám zavolat ho zpět? Waar gaat hij toch heen? Zal ik hem terugroepen?
Ne! Ani za celičký svět! Nee! Voor geen goud ter wereld!
Chci zapomenout na ten rozhovor Ik wil die ruzie vergeten,
a pomine též jeho prchlý vzdor; en zijn opvliegende koppigheid zal ook overgaan;
vždyť za pravdu mi musí dát, want hij moet toegeven dat ik gelijk had,
a pak – vždyť má mě rád – en dan, hij houdt toch van me,
ba nad vše rád! hij houdt meer van me dan van wat ook!
Jak zapomněl by na ten krásný čas, Hoe zou hij die mooie tijd kunnen vergeten,
kdy měsíček nás vídal pospolu toen het maantje ons samen zag
tam pod olší, tam v šerém údolu! daar onder de els, in het schemerige dal!
Co hubiček, – Ó první lásky čas, Wat een kussen! O, tijd van de eerste liefde,
ten s celým blahem se mi vrátí zas! die komt met al haar geluk bij me terug!
matička kolébá děťátko svý, je moeder wiegt haar kindje,
hajej, dadej, nynej, malej, stil nu, slaap nu, kleintje,
matička kolébá děťátko svý. je moeder wiegt haar kindje.
Ach, matička ti v hrobě spí. Ach, je moeder slaapt in haar graf.
Co jen ten Lukáš myslí? Však on se smíří! Wat denkt die Lukáš toch? Maar hij draait wel bij!
Začnu jinou! Ik zing een ander liedje!
Letěla bělounká holubička, Een sneeuwwit duifje vloog,
potkala božího andělíčka. het kwam een engeltje van de Heer tegen.
Duše z těla, kam jsi chtěla? Ziel uit het lichaam, waar wilde je heen?
Chtěla jsem doletět do nebíčka. Ik wilde naar de hemel vliegen.
Doleť si, dušinko, až do nebe, Vlieg dan, zieltje, helemaal naar de hemel,
já půjdu k děťátku místo tebe; ik ga in jouw plaats naar het kindje;
tam je zlíbám, ukolíbám: daar zal ik het kussen en in slaap wiegen:
líbá tě nastokrát tvá matička. je moeder kust je honderd keer.