Edward Elgar
An inexpressive lightness, and a sense een onuitsprekelijke lichtheid en een gevoel
Of freedom, as I were at length myself, van vrijheid, alsof ik eindelijk mezelf ben
And ne'er had been before. How still it is! en dat nooit eerder ben geweest. Wat is het stil!
I hear no more the busy beat of time, Ik hoor de jachtige slag van de tijd niet meer,
No, nor my fluttering breath, nor struggling pulse; ook mijn fladderende adem en worstelende pols niet;
Nor does one moment differ from the next. het ene ogenblik verschilt niet van het volgende.
This silence pours a solitariness Deze stilte giet een eenzaamheid
Into the very essence of my soul; tot in het diepste wezen van mijn ziel;
And the deep rest, so soothing and so sweet, en de diepe rust, zo weldadig en zo zoet,
Hath something too of sternness and of pain. heeft ook iets strengs en pijnlijks.
Another marvel: someone has me fast Nog een wonder: iemand houdt mij stevig vast
Within his ample palm; . . . in zijn ruime handpalm; . . .
. . . A uniform . . . Een gelijkmatige
And gentle pressure tells me I am not en zachte druk vertelt mij dat ik mij niet
Self moving, but borne forward on my way. zelf voortbeweeg, maar op mijn weg gedragen word.
And hark! I hear a singing; yet in sooth I Luister! Ik hoor gezang, maar werkelijk,
Cannot of that music rightly say van die muziek kan ik niet goed zeggen
Whether I hear, or touch, or taste the tones. of ik de klanken hoor, aanraak of proef.
Oh, what a heart-subduing melody! O, wat een melodie die mijn hart tot rust brengt!