Michael William Balfe
Whate'er the scenes the present hour calls forth before the sight, Welke taferelen het heden ook voor mijn ogen brengt,
They lose their splendour when compared with scenes of past delight. ze verliezen hun glans naast de taferelen van vroegere vreugde.
To thought and impulse while they flow, aan gedachten en opwellingen zodra ze komen,
That can no comfort bring. ook al kunnen ze geen troost brengen.
With those exciting scenes will blend Het zal zich vermengen met die opwindende taferelen
O'er pleasure's pathway thrown, die over het pad van het genot zijn uitgestrooid,
But mem'ry is the only friend maar de herinnering is de enige vriend
That grief can call its own. die verdriet de zijne kan noemen.
The mind will in its worst despair Zelfs in zijn diepste wanhoop zal de geest
Still ponder o'er the past, nog blijven peinzen over het verleden,
On moments of delight that were over momenten van vreugde die
Too beautiful to last. te mooi waren om te blijven.
To long departed years extend Hij reikt uit naar lang vervlogen jaren,
Its visions with them flown; zijn visioenen met die jaren verdwenen;
For mem'ry is the only friend want de herinnering is de enige vriend
That grief can call its own. die verdriet de zijne kan noemen.